و عقائد و سلوك طريقت و تفسير و حديث و آن هم على الدّوام ثابت و صحيح شده كذب دوم آنكه مباسطات ائمّه عليهم السلام در حق پيشوايان سنيّه و آن هم على الدّوام در كتب اماميّة باعتراف اكابر علماء ايشان صحيح و ثابت شده كذب سوم آنكه بشارت دادن ائمّه عليهم السلام پيشوايان اهل سنّت را در كتب اماميّه باعتراف اكابر علماء ايشان صحيح و ثابت شده و بلا ريب ادعاى صحت و ثبوت ملاطفات و مباسطات ائمّه عليهم السّلام و آن هم على الدّوام و نيز ادعاى ثبوت بشارت اين حضرات در حق پيشوايان سنّيه در كتب اهل حق كرام محض افترا و اتهامست كذب چهارم آنكه علّامه حلّى در نهج الحق اعتراف فرموده كه حضرت امام محمّد باقر و امام جعفر صادق عليهما السّلام و زيد شهيد ابو حنيفه را اجازت فتوى داده‌اند و اين كمال بيباكى و خيره‌سرى و پهن‌چشمى ملاحظه كردنيست كه بر علّامه حلّى افترا مىفرمايد كه جناب او اعتراف كرده كه امام باقر و حضرت صادق عليهما السّلام و زيد شهيد اجازت فتوى بابو حنيفه داده‌اند و مع ذلك قصد اثبات افترا و بهتان آن جناب در نقل حديث تشبيه دارد اعاذنا اللَّه من الوقاحة و الضّلالة و استيلاء الجهالة كذب پنجم آنكه افترا كرده كه روايت ابو المحاسن حسن بن على كه باسناد خود از ابو البخترى در مدح امام جعفر صادق عليه السلام ابو حنيفه را آورده از روايات اماميه است و اصل آنست كه اين روايت مكذوبه را ابو المؤيد خوارزمى در جامع مسانيد ابو حنيفه باسناد اخطب وارد كرده و كابلى از آنجا برداشته لكن حذف سند تا ابو المحاسن نموده تا استناد بروايت اخطب كه در سلسله سند اين روايت واقع‌ست ثابت نشود كذب ششم آنكه حكايت مدح عيسى بن موسى ابو حنيفه را و مكالمه منصور با او بجميع اماميه نسبت